Tanımadığım insanlarla nasıl oluyor da arkadaş oluyorum?Niye birilerinin dürtüp yanındakine beni gösterdiğinizi bilmiyorum.Ama sizi seviyorum!

Fısıldıyorsunuz, ismimi duyuyorum.Bana dair bir şeyler daha.Benden bahsediyor olmanız fikri mantıklı değil.Sizi tanımıyorum bile.

Hayır, bahsettiğiniz tam olarak benim. Sizi dinlediğim için özür dilerim. Fakat sizi tanımıyorum.Sizi duymamak için birazdan, bir şarkı daha ezberleyeceğim.Sebeplerinizi bildiğimi zannediyorsunuz. Bilmiyorum.Açıklamıyorsunuz da.Bir insanın nasıl adım attığını biliyorum. Adımlarınızı ezberlememi acaba neden, bu kadar istiyorsunuz.Konuşacaklarımız vardı hani.

Herkesin içinde yaşattığı mutlu küçük çocuklarla tanışıyorum, ben mutlu küçük oluyorum, içimdeki mezun oluyor herhangi bir okulundan etrafın, ben küçülüyorum. Bu yüzden o yazıyor, ben izliyorum… 

Beyaz sayfaların dertli küçük harflerini dinlerken hep, günden güne büyüyen küçük bebekler aklıma gelir. Sanki benim büyümem bitmiş gibi.Ve biliyorum.Büyüdüm ve mutluyum.